Η ζωή της Karol G γίνεται ντοκιμαντέρ από το Netflix που ευελπιστεί να βγει κερδισμένο από το «ρεύμα» που έχει η τραγουδίστρια.

Η Karol G, 33χρονη Κολομβιανή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, γνωστή για τις κορυφαίες επιτυχίες της reggaeton και latin pop, έγινε η πρώτη καλλιτέχνης που έφτασε στην κορυφή του Billboard 200 πέρυσι με ένα άλμπουμ ισπανόφωνο. Τώρα η ζωή της γίνεται ντοκιμαντέρ από το Netflix.

Τον περασμένο Ιούλιο ολοκλήρωσε την παγκόσμια περιοδεία της για την προώθηση του άλμπουμ, με τίτλο Mañana Será Bonito και οι εισπράξεις από τις συναυλίες της ανήλθαν σε πάνω από 313 εκατομμύρια δολάρια και ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της λάτιν μουσικής από μια γυναίκα.

Η τραγουδίστρια ανακοίνωσε πρόσφατα ότι η ιστορία της ζωής της θα είναι το θέμα νέου ντοκιμαντέρ του Netflix. «Μια ιστορία που γεννήθηκε από όνειρα που φαινόταν αδύνατα, τροφοδοτούμενη από ακλόνητη πίστη» αναφέρει σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Η ζωή μου. Η δουλειά μου. Η αλήθεια μου. Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα» σημειώνει η τραγουδίστρια.

Το ντοκιμαντέρ με τίτλο «A Story Born From Dreams» σε σκηνοθεσία και παραγωγή της Κριστίνα Κοσταντίνι περιγράφεται ως ένα πορτρέτο του παγκόσμιου μουσικού ειδώλου και της γυναίκας πίσω από την τραγουδίστρια.

Φωτογραφία/Πηγή: newsit.gr

Θεωρείται η πιο πρωτότυπη ταινία της χρονιάς με κεντρικό θέμα την ασυμβίβαστη εξέλιξη του Ρόμπι Γουίλιαμς. Το «Better Man» παίζεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες και πίσω από την ταινία υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

Η φιλία του Ρόμπι Γουίλιαμς και του Μάικλ Γκρέισι ξεκίνησε όσο ο δεύτερος βρισκόταν στη διαδικασία παραγωγής της ταινίας The Greatest Showman. Κάθε φορά που ο Χιού Τζακμαν, πρωταγωνιστής της ταινίας, αναφερόταν στο ρόλο του, συνήθιζε να τον παρομοιάζει με τον Ρόμπι Γουίλιαμς. Ο Γουίλιαμς είχε μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για την προσέγγιση του ηθοποιού στο ρόλο, οπότε όταν ο Τζάκμαν είχε αμφιβολίες για την απόδοσή του, ο Γκρέισι γνώριζε πολύ καλά πως μόνο ένα άτομο θα μπορούσε να τον καθησυχάσει: ο ίδιος ο Ρόμπι Γουίλιαμς.

Σύντομα, έκλεισε ραντεβού με τον τραγουδιστή και του ζήτησε να ακούσει τα τραγούδια. Εκείνος τα λάτρεψε, οπότε ο Γκρέισι τού ζήτησε να ηχογραφήσει ένα βίντεο για να στείλουν στον Τζάκμαν. Έκτοτε, ο Γουίλιαμς και ο Γκρέισι έγιναν καλοί φίλοι, περνώντας αμέτρητες ώρες μαζί. Στις συναντήσεις τους, ο Ρόμπι Γουίλιαμς εξιστορούσε εμπειρίες από τη ζωή του με τρόπο που συνεπήρε τον Γκρέισι, οπότε εκείνος άρχισε να τις ηχογραφεί. «Οι ιστορίες του ήταν καταπληκτικές», θυμάται ο Γκρέισι. «Είναι μια ιστορία κατάκτησης φήμης, αλλά αυτό που την έκανε πραγματικά ιδιαίτερη είναι ο τρόπος που την αφηγήθηκε ο Ρόμπ. Οπότε του είπα ότι πρέπει να τις καταγράψει. Σε εκείνο το σημείο, δεν γνώριζα τον σκοπό, αλλά του είπα πως την επόμενη φορά που θα είμαι στο Λος Άντζελες, θα έρθω και θα τον ηχογραφήσω. Αυτό το κάναμε για τους επόμενους 18 μήνες. Υπήρχε ένα πολύ ωραίο σημείο τομής ανάμεσα στον αφηγητή και τον περφόρμερ και οι ηχογραφήσεις μας το αποτύπωσαν με τον πιο άμεσο τρόπο», συνεχίζει ο Γκρέισι.

Τους επόμενους μήνες, ο Γκρέισι επέστρεψε στο υλικό, άρχισε να το μοντάρει αναζητώντας ένα αφηγηματικό νήμα. «Έκλεινα τα μάτια μου και οραματιζόμουν την ταινία. Ήταν συναρπαστικό γιατί υπήρχαν διαχρονικές θεματικές. Είναι μια ιστορία για την πραγματοποίηση των ονείρων σου, την ικανότητα να κοιτάς στον καθρέφτη και να αγαπάς αυτό που βλέπεις, να αποδέχεσαι το άτομο που είσαι», παρατηρεί ο σκηνοθέτης. Ο ίδιος ο Γουίλιαμς περιγράφει την ιστορία του ως μια μια σειρά «πραγματικά αναξιομνημόνευτων πραγμάτων που συνέβησαν σε έναν ιδιαίτερα αναξιομνημόνευτο άνθρωπο», ελπίζοντας ωστόσο πως το κοινό θα βρει τρόπο να ταυτιστεί με τα βιώματά του, καθώς όπως αναφέρει «η μουσική μπορεί να μιλήσει στην ψυχή, με τρόπο που δεν μπορούν να το κάνουν μόνο οι λέξεις».

Τι φάση με την μαϊμού; Και όχι δεν είναι το «Me  and  My  Monkey»

Ο δημοφιλής τραγουδιστής παραδέχεται γελώντας πως για τις ανάγκες της ταινίας αποκάλυψε πολλά περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε, παρουσιάζοντας τις όμορφες, αλλά και τις άσχημες, τις πιο σκληρές πτυχές της ζωής του. Μάλιστα, όπως παρατήρησε ο Γκρέισι ακούγοντας ξανά και ξανά τις ηχογραφήσεις, ο Γουίλιαμς αναφερόταν πάρα πολύ συχνά στον εαυτό ως «μαϊμού», δίνοντας την έμπνευση στον Γκρέισι να τον αποτυπώσει με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο. «Δεν θα ήταν υπέροχο να τον αναπαραστήσω ως μαϊμού στην ταινία;», αναρωτήθηκε ο Γκρέισι. «Ο Ρόμπι αφηγείται την ιστορία -όπως μου την έλεγε εμένα στις συναντήσεις μας- και έτσι βλέπει τον εαυτό του», σχολιάζει ο Γκρέισι. Κάπως έτσι πάρθηκε τελικά η τολμηρή απόφαση ο Ρόμπι Γουίλιαμς να απεικονίζεται στη διάρκεια όλης της ταινίας ως ψηφιακή μαϊμού.

«Η ζωή μου μοιάζει διαρκώς με ακροβασία σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας», παραδέχεται ο Γουίλιαμς. «Μπορώ να πέσω ανά πάσα στιγμή, και πολλές φορές το κάνω. Οπότε, όταν ο Μάικλ ήρθε στο σπίτι και είπε, ‘Ας σε κάνουμε μαϊμού,’ αμέσως ένιωσα ότι ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο που θα μπορούσε να υπάρξει για αυτή την ταινία. Μου άρεσε τόσο πολύ το ρίσκο που έπαιρνε, και ήξερα ότι έπρεπε να το προχωρήσουμε. Μου φάνηκε απόλυτα λογικό, και είναι τόσο συναρπαστικό και διαφορετικό. Στη βιομηχανία του θεάματος υπάρχει η απαίτηση να γίνεις ρομπότ ή μαϊμού. Και εγώ διάλεξα τη μαϊμού». 

Τελικά, αποδείχθηκε πως το εύρημα του Γκρέισι λειτούργησε ευεργετικά για την ίδια την ταινία. «Όταν βάζεις μια μαϊμού στη σκηνή, δεν μπορείς παρά να την κοιτάς, ακόμα και όταν δεν μιλάει», παρατηρεί ο σκηνοθέτης. «Και αυτό αποτυπώνει ακριβώς το τι σημαίνει να είσαι διάσημος. Δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους. Οπότε για εμένα, η μαϊμού δεν αντικατοπτρίζει μονάχα τον τρόπο που ο Ρομπ βλέπει τον εαυτό του, αλλά δημιουργεί και έναν αστέρα σε κάθε πλάνο της ταινίας».

Φωτογραφία/Πηγή: iefimerida.gr

Από τη Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου - Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

Στο θεάτρο ''ΠΟΛΗ - Δάνης Κατρανίδης'' θα παρουσιαστεί το πρωτότυπο, σύγχρονο ελληνικό έργο του Μιχάλη Μαλανδράκη.

Δύο αδέρφια έχουν στριμώξει τα όνειρά τους σ’ ένα παλιό ζαχαροπλαστείο στο Αιγάλεω. Η μητέρα τους προσπαθεί να τους κρατήσει αφοσιωμένους στην οικογενειακή επιχείρηση, αλλά η σκιά του πρόσφατου και τραγικού θανάτου του πατέρα απειλεί την οικογενειακή αρμονία.

Πρωταγωνιστούν:

Γιασεμί Κηλαηδόνη, Δημήτρης Σέρφας, Νίκος Μπουκουβάλας.

Ο μεγάλος αδερφός, ο Μάρκος, αναγκάστηκε να πιάσει από μικρός δουλειά στο ζαχαροπλαστείο.

Ο μικρός αδερφός, ο Λευτέρης, είχε την πολυτέλεια να σπουδάσει και να εργαστεί σε πολυτελείς κουζίνες.

Η μητέρα πριν από χρόνια είχε τη δυνατότητα να τα αλλάξει όλα. Δεν το έκανε και έζησε μια ζωή πλάι σ’ ένα καλά κρυμμένο μυστικό.

Με αυτά τα υλικά δεν μπορεί να υπάρξει εύκολη συνταγή. Μπορούν να υπάρξουν, όμως, ερωτήματα:

Γιατί δεν αλλάζουμε τις ζωές μας, όταν δεν μας αρέσουν; Γιατί υπομένουμε την καθημερινότητά μας σαν να είναι τιμωρία; Οι στενοί δεσμοί της ελληνικής οικογένειας προστατεύουν ή εγκλωβίζουν;

Ένα ρεαλιστικό, οικογενειακό δράμα με διαχρονικά, υπαρξιακά ερωτήματα για την μακρινή ιδέα της ευτυχίας σε αντιδιαστολή με τον εγκλωβισμό της πραγματικότητας.

Ένα έργο για εκείνους που πιστεύουν πως οι ζωές τους είναι ένα εύπλαστο, ζωντανό υλικό και για όσους, στον αντίποδα, έχουν αποδεχθεί πως η ζωή είναι η τέχνη του εφικτού.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Μάξιμος Μουμούρης
Συγγραφέας: Μιχάλης Μαλανδράκης
Σκηνικά – κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Κίνηση: Νικολέτα Καρμίρη
Φώτα: Γιάννης Ζέρβας
Β. Σκηνοθέτη: Χρύσα Νταούλη
Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος.

Εισιτήρια: 20 € γενική είσοδος, 15 € μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, παιδικό, ΑμεΑ, πολυτέκνων)
Προπώληση: MORE.COM
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη.

Ήταν μία από τις τέσσερις υποψηφιότητες της ταινίας στις Χρυσές Σφαίρες, με τις άλλες τρεις να είναι της Καλύτερης Ταινίας, της Καλύτερης Ηθοποιού και του Καλύτερου Original Τραγουδιού. Οι Trent Reznor και Atticus Ross παρέλαβαν το βραβείο από την τραγουδοποιό Brandi Carlile και τον Elton John, οι οποίοι υποδέχτηκαν το αποτέλεσμα με ενθουσιασμό, αναφωνώντας
«ΝΑΙΙΙ!». Είναι η τρίτη Χρυσή Σφαίρα για το δίδυμο των Reznor και Ross, με τις άλλες δύο βραβεύσεις να έχουν γίνει για το “The Social Network” του 2010 και την ταινία κινουμένων σχεδίων “Soul” του 2020, στο soundtrack της οποίας συμμετείχε και ο γνωστός Αμερικανός συνθέτης Jon Batiste.

Χρυσές Σφαίρες 2025: Τρίτο βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για τους Trent Reznor και Atticus Ross
Οι Trent Reznor και Atticus Ross δεν κατάφεραν να κερδίσουν και το Βραβείο Καλύτερου Original Τραγουδιού στις Χρυσές Σφαίρες, καθώς το “Compress/Repress” έχασε από το “El Mal” της ταινίας “Emilia Pérez”. Το Βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής ήταν και το μοναδικό που κέρδισε η ταινία “Challengers” του ιταλού σκηνοθέτη Luca Guadagnino, η οποία περιγράφει ένα ερωτικό τρίγωνο με επίκεντρο το άθλημα του τένις. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντούμε την Zendaya, η οποία ήταν υποψήφια για το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού. Η Zendaya κέρδισε το αντίστοιχο βραβείο το 2023, για την ερμηνεία της ως προβληματική μαθήτρια λυκείου στη σειρά του HBO “Euphoria”, ερμηνεία για την οποία έχει κερδίσει και δύο Βραβεία EMMY.

Αποδεχόμενος το βραβείο, ο Atticus Ross ευχαρίστησε τον Reznor αναφερόμενος σε αυτόν ως «τον καλύτερο του φίλο, το μουσικό του συνεργάτη, το μεγάλο ταλέντο που λέγεται Trent Reznor». Μιλώντας για τη μουσική του “Challengers”, ο Ross είπε χαρακτηριστικά: «Ευχαριστούμε πολύ το δημιουργικό διευθυντή και καλό φίλο μας, Luca Guadagnino, για την ακούραστη υποστήριξη του, την ελευθερία που μας έδωσε και την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο μας. Η μουσική της ταινίας δεν έμοιαζε ποτέ με μια ασφαλή επιλογή, ωστόσο αισθανόμασταν πως ήταν η σωστή.»

Μέχρι στιγμής, τα έσοδα του “Challengers” έχουν φτάσει τα 50,1 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ και τον Καναδά, ενώ παγκοσμίως έχουν ξεπεράσει τα 96 εκατομμύρια. Εάν δε συμβεί κάποιο απρόοπτο, η μουσική των Trent Reznor και Atticus Ross για την ταινία αναμένεται να είναι υποψήφια και στα φετινά Βραβεία Όσκαρ. Η συνεργασία των δύο μετρά αισίως 14 χρόνια δισκογραφίας, με τη γνωριμία τους ωστόσο να έχει γίνει το 2002 και στο πλαίσιο των Tapeworm, εναλλακτικού side-project γνωστών ονομάτων της εποχής. Από το 2016, ο Atticus Ross είναι το μοναδικό μόνιμο μέλος των Nine Inch Nails, πέρα από τον ιδρυτή και ηγέτη τους Reznor.

Απολαμβάνοντας τη φήμη ενός από τους πλέον τολμηρούς και ρηξικέλευθους μουσικούς των 90s, ο Trent Reznor είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τους Nine Inch Nails, εκ των ηγετών του industrial ήχου. Μέσα από σημαντικά albums όπως τα “Pretty Hate Machine” και “The Downward Spiral”, οι Nine Inch Nails έχτισαν μια σεβαστή βάση φανατικών οπαδών, ενώ η δημοτικότητα τους αυξήθηκε κατακόρυφα από τη διασκευή του Johnny Cash στο τραγούδι τους “Hurt”. Μετά το 2010 και το “Social Network”, ο Reznor άρχισε να καθιερώνεται και στη βιομηχανία του κινηματογράφου, μέσα από τη συνεργασία του με τον Atticus Ross, ο οποίος μέχρι τότε έκανε την παραγωγή σε albums των Nine Inch Nails. Οι δυο τους έχουν συνυπογράψει το soundtrack για γνωστά films όπως τα “The Girl with the Dragon Tattoo” (2011), “Gone Girl” (2014), “Watchmen” (2019) και “Mank” (2020).

Φωτογραφία/Πηγή: athensvoice.gr

Το ένα ρεκόρ μετά το άλλο συνεχίζει σταθερά να σπάει η Μπίλι Άιλις καθώς το τραγούδι της «Birds Of A Feather» αναδείχτηκε ως αυτό με τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify, παγκοσμίως, για το 2004.

Πρόκειται για ένα από τα δέκα συνολικά κομμάτια που περιλαμβάνει το νέο, τρίτο κατά σειρά, άλμπουμ της 23χρονης Αμερικανίδας τραγουδοποιού – ερμηνεύτριας που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Hit Me Hard And Soft» και το πιο τολμηρό της μέχρι τώρα καριέρας της, σύμφωνα με τους κριτικούς.Για μία ακόμη φορά τα καινούργια τραγούδια φέρουν την υπογραφή της ίδιας και του αδελφού της Finneas ο οποίος έχει κάνει και την παραγωγή του άλμπουμ.

Η Μπίλι Άιλις έχει ξεκινήσει, επίσης, από τον Σεπτέμβριο, και την παγκόσμια περιοδεία της. Έχει ήδη δώσει συναυλίες σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ και του Καναδά, τον Φεβρουάριο θα βρίσκεται στην Αυστραλία ενώ το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας θα ξεκινήσει στις 23 Απριλίου από την Στοκχόλμη. Παρότι μέχρι τα τέλη Ιουλίου έχει προγραμματίσει να εμφανιστεί σε δεκάδες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Αθήνα, δυστυχώς, δεν είναι ανάμεσα σε αυτές.

Φωτογραφία/Πηγή: protothema.gr

To 2024 πάει πέρασε, το 2025 ήρθε επισήμως, και μαζί του ήρθαν όλοι εκείνοι οι νέοι στόχοι, προσδοκίες, new year’s resolutions (πες το με όποιον τρόπο θέλεις) που όλοι θέτουμε μανιωδώς με την άφιξη του νέου χρόνου. Είναι όλοι οι στόχοι μας ρεαλιστικοί; Προφανώς, δεν είναι. Είναι όλοι οι στόχοι μας επικεντρωμένοι στο πώς θα φροντίσουμε τον εαυτό μας τη νέα χρόνια; Όχι πάντα. Αυτό, όμως, φέτος θα αλλάξει. Γιατί μόλις δεις το IG post της Κριστίνα Αγκιλέρα, θα σκεφτείς σίγουρα να υιοθετήσεις τη στάση της για το 2025.

Η αγαπημένη τραγουδίστρια και βραβευμένη με Grammy, Κριστίνα Αγκιλέρα, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς αποφάσισε να αποχαιρετήσει το 2024 με ένα βίντεο αφιερωμένο στα highlights της δική της χρονιάς. Το βίντεό της, περιλάμβανε πολλές καλές αναμνήσεις της, αλλά ξεκίνησε με μια σειρά από screenshots με σχόλια από τα οποία βομβαρδίστηκε από ανθρώπους μιλούσαν για την εμφάνισή της. Σχόλια όπως «ψεύτικη» ή «αγνώριστη», ήταν μόνο μερικά από τα οποία έλαβε από τα τρολ του διαδικτύου που απέκτησαν άποψη για το βάρος της.

«Φέτος, θα κάνω κάτι λίγο διαφορετικά», έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησης και συνέχισε: «Αυτή είναι μια υπενθύμιση ότι εσύ γράφεις την ιστορία στη δική σου ζωή. Κανείς άλλος δεν μπορεί να ορίσει ποιος είσαι. Κανείς δεν αξίζει εξήγηση».«Έχω εξελιχθεί αρκετά για να ξέρω ότι τίποτα δεν έρχεται εύκολα και κανείς δεν είναι τέλειος», υποστήριξε. «Όλοι θα σε κρίνουν. Ανεξαρτήτως του τι κάνεις ή τι δεν κάνεις. Η αποδοχή έρχεται με το να αποδεχτείς πρώτα τον εαυτό σου. Και το δύσκολο ταξίδι που μερικές φορές απαιτείται για να φτάσεις εκεί. Γιορτάζω για όλους που παίρνουν τον χρόνο τους να κάνουν το επόμενο βήμα κάθε μέρα για να χτίσουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Δίνοντας στον εαυτό τους χάρη, υπομονή και σεβασμό».

Για το 2025, λοιπόν, μην ξεχάσεις να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου.

Φωτογραφία/Πηγή: jenny.gr

Εάν κάτι δεν θα ξεχάσουμε από το 2024, αυτό ήταν σίγουρα η μεγάλη επιστροφή της Σελίν Ντιόν στον καλλιτεχνικό κόσμο. Μετά την εμφάνισή της στα Grammy, τον περασμένο Φεβρουάριο, μετά τη σπάνια συνέντευξη που παραχώρησε στη γαλλική Vogue και μίλησε για το σύνδρομο Stiff Person, η ίδια έκανε ένα δυνατό comeback, τραγουδώντας μεταξύ άλλων στην έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ μας χάρισε και ένα νέο τραγούδι, το «Love Again». Και όλα αυτά που κατάφερε, φυσικά, υπήρχαν στον δικό της απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε.

Σε μια ανάρτησή της την Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου, η Σελίν Ντιόν ευχαρίστησε τους θαυμαστές για την υποστήριξή τους το 2024 και τόνισε ότι ανυπομονεί για τη χρονιά που έρχεται (ήρθε). «Καθώς κλείνουμε άλλη μια χρονιά μαζί, θέλω να αφιερώσω ένα λεπτό για να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες για την αμέριστη υποστήριξή σας», έγραψε αρχικά στην ανάρτησή της στο Ιnstagram.

«Η αγάπη και η ενέργειά σας με εμπνέουν κάθε μέρα. Εύχομαι σε όλους σας χαρούμενες γιορτές γεμάτες ζεστασιά, γέλιο και πολύτιμες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα. Ας πιούμε στις ατελείωτες ευκαιρίες του επόμενου έτους. Σας εύχομαι ασφαλείς διακοπές και ένα υπέροχο νέο Έτος!», πρόσθεσε.

«Έχω επιλέξει να δουλέψω με όλο μου το σώμα και την ψυχή, από την κορυφή ως τα νύχια, με την ιατρική ομάδα μου. Θέλω να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Στόχος μου είναι να ξαναδώ τον Πύργο του Άιφελ», είπε μιλώντας πριν μερικούς μήνες στη γαλλική Vogue, ενώ αναφέρθηκε και στο πότε πιστεύει πως μπορεί να επιστρέψει στο τραγούδι. «Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό. Γιατί εδώ και τέσσερα χρόνια λέω στον εαυτό μου ότι "δεν πρόκειται να επιστρέψω, ότι είμαι έτοιμη, ότι δεν είμαι έτοιμη". Όπως έχουν τα πράγματα, δεν μπορώ να σταθώ εδώ και να σας πω: "Ναι, σε τέσσερις μήνες". Δεν ξέρω. Το σώμα μου θα μου το πει. Από την άλλη πλευρά, δεν θέλω να περιμένω. Είναι δύσκολο να ζεις από μέρα σε μέρα. Είναι δύσκολο, δουλεύω πολύ σκληρά και το αύριο θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Αύριο, είναι μια άλλη μέρα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θα σταματήσει ποτέ, κι αυτό είναι η θέληση. Είναι το πάθος. Είναι το όνειρο. Είναι η αποφασιστικότητα».

Φωτογραφία/Πηγή: jenny.gr

Μια τολμηρή μεταγραφή του μυθιστορήματος του Λέοντος Τολστόι

Η ομάδα ΠΥΡ επανασυστήνει στο κοινό το εμβληματικό έργο της ρώσικης και παγκόσμιας λογοτεχνίας «Άννα Καρένινα» μέσα από μία πρωτότυπη μεταφορά στο σήμερα.

Μία γυναίκα κι ένας άνδρας, η Άννα και ο Λέβιν, σε δύο παράλληλες ιστορίες αναζητούν το νόημα της ύπαρξής τους διεκδικώντας με τον δικό τους τρόπο την προσωπική ελευθερία μέσα σε μια ασφυκτικά συμβατική κοινωνία που κατηγοριοποιεί στερεοτυπικά τους ανθρώπους και καταλήγει να συνθλίβει τη φύση τους. Η πορεία του αγώνα τους και τελικά η μοίρα τους θα είναι εντελώς διαφορετικές.

Ο Λέων Τολστόι στο κλασικό αυτό αριστούργημα ανατέμνει την σύμβαση του γάμου και της οικογένειας όπως αυτή υπάρχει τον 19ο αιώνα. Αν ωστόσο κάθε μεγάλο έργο είναι προορισμένο να ξεπερνά την εποχή του, τότε οι άλυτες συγκρούσεις του ασυνείδητου, της φύσης, της ψυχής του ανθρώπου με την κοινωνία όπου ζει και την ταυτότητα που αποκτά μέσα σε αυτή, όπως τις φωτίζει ο μεγάλος Ρώσος κλασικός, αποτελούν σήμερα ένα νέο, ζωντανό πεδίο μάχης.

Με την «ΚΑΡΕΝΙΝΑ» οι ΠΥΡ δημιουργούν ένα ιδιοσυγκρασιακό εγχείρημα ειδικά σχεδιασμένο για τρεις ηθοποιούς και για το Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες.

Σημείωμα σκηνοθέτιδας:

«Σε ένα transit zone· ή κάπου, στα μισά ενός δρόμου· εκεί όπου δεν συμβαίνει φαινομενικά τίποτα αλλά μπορούν να συμβούν τα πάντα· η Άννα και ο Λέβιν, δύο πρόσωπα του τολστοϊκού μύθου συναντιούνται εκεί γιατί κάτι χρειάζονται το ένα απ’ το άλλο, ενώ παλεύουν με τον δικό τους τρόπο να ζήσουν. Ευτυχισμένοι; Ελεύθεροι; Να ζήσουν μια ζωή με νόημα πάντως.

Οι ιστορίες είναι για να τις εξερευνούμε εκ νέου. Να τις διαβάζουμε ξανά, να τις μιλάμε αλλιώς, να τις περπατάμε με τα δικά μας βήματα. Κι όσο πιο γνωστές είναι ή νομίζουμε ότι είναι, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να τις ανακαλύψουμε απ’ την αρχή. Η παράσταση επιχειρεί μια φαντασία πάνω στο κλασικό μυθιστόρημα Άννα Καρένινα, ψηλαφεί το ασυνείδητο των ηρώων και αντικρύζει εκεί κάτι ορμητικό και απρόβλεπτο, αντιφατικό και αχόρταγο, πλαισιωμένο από συμβάσεις, κοινωνικούς θεσμούς και ταυτότητες κι ωστόσο ανένταχτο και αταξινόμητο, κάτι που είναι αδύνατον να ορίσει κανείς: την ανθρώπινη φύση.»

Ιώ Βουλγαράκη

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Κείμενο: Αργύρης Ξάφης
Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
Δραματουργία: Ιώ Βουλγαράκη, Αργύρης Ξάφης
Σκηνικά – Κοστούμια: Anna Fedorova
Κινησιολογία: Αλεξάνδρα Καζάζου
Μουσική: Αλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Προβολές: Μαύρα Γίδια
Βοηθός σκηνοθέτριας: Μάγια Κυριαζή

Βοηθός Σκηνογράφου Ενδυματολόγου: Μυρτώ Σταματοπούλου
Φωτογραφίες παράστασης: Κική Παπαδοπούλου

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Δημήτρης Γεωργιάδης, Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Πρεμιέρα: Παρασκευή 15 Νοεμβρίου στις 21:00

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00
Κυριακή στις 18:00

Διάρκεια: 100 λεπτά

Εισιτήριο: 18€ γενική είσοδος, 16 € μειωμένο

EARLY BIRD: 14€

Προπώληση: more.com

Το νέο έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Λύκαινες» παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, στο θέατρο Εμπορικόν.

Στη σκηνή : Ράνια Οικονομίδου, Μαρία Κατσιαδάκη, Βίκυ Βολιώτη, Νικολέττα Καρρά, Ισιδώρα Δωροπούλου.

Η ιστορία αφορά 5 γυναίκες. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι μία συνηθισμένη ιστορία, αλλά δεν είναι. Είναι μία ιστορία διεκδικήσεων; Όχι καθόλου. Επανάστασης τότε; Ούτε. Είναι απλώς μία ιστορία που συνδυάζει χιούμορ και σασπένς και πραγματεύεται ανθρώπινες σχέσεις και καταστάσεις. Όλα «κινούνται» μέσα σε ένα διαμέρισμα. Κοντά μας. Στα όρια της πόλης.

Η ιστορία:

Στις παρυφές, λοιπόν, της δικής μας πόλης, σε ένα μέρος ήσυχο και ερημικό, βρίσκεται μισοκρυμμένο αυτό το ατμοσφαιρικό διαμέρισμα. Αθέατο από το δρόμο, ζωσμένο από δέντρα και φυλλωσιές, με αλλόκοτες σκιές ζώων και άλλων όντων να χορεύουν επάνω στους τοίχους και τα πατώματά του.

Πέντε γυναίκες, με αφορμή την αγοραπωλησία του, συναντιούνται, γνωρίζονται, συγκρούονται, αγαπιούνται. Κάθε μία τους, από τη μικρότερη μέχρι τη γηραιότερη, έχει τις δικές της επιδιώξεις, τον δικό της ηθικό κώδικα, αλλά και τα δικά της φαντάσματα.

Οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν κι έτσι, θα ζήσουν μαζί μία ιστορία από αυτές που αφήνουν αιώνιο αποτύπωμα.

Μία ιστορία σύγχρονη, στο σύνορο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, που αναμετριέται με τις αόρατες δυνάμεις που μας ορίζουν.

Ταυτότητα Παράστασης :

• Συγγραφέας : Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης
• Σκηνοθεσία : Νικαίτη Κοντούρη
• Σκηνικά – Κοστούμια : Κωνσταντίνος Ζαμάνης
• Μουσική : Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
• Σχεδιασμός Φωτισμών : Μελίνα Μάσχα
• Βοηθός Σκηνοθέτη : Δανάη Παπακωνσταντίνου
• Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Ζωή Κελέση
• Φωτογραφίες παράστασης : Γιώργος Καλφαμανώλης
• Social Media : Μαργαρίτα Μαρμαρά
• Πρωταγωνιστούν : Ράνια Οικονομίδου, Μαρία Κατσιαδάκη, Βίκυ Βολιώτη, Νικολέττα Καρρά, Ισιδώρα Δωροπούλου.

Τιμές εισιτηρίων:

Διάρκεια παράστασης: 90’

Εισιτήρια : more.com, στο τηλεφωνικό κέντρο των Αθηναϊκών Θεάτρων 211.1000.365 και στο ταμείο του θεάτρου Αλίκη, Αμερικής 4, Aθήνα : 2103210021.

Για Ομαδικές Κρατήσεις :  Κώστας Μπάλτας – Γιώτα Καραίσκου: 211- 1026277 & 210-2117240 (εσωτ. 305) Δευτ- Παρ : 10:00 -19:00

Εmail Τμήματος Ομαδικών Κρατήσεων: reservations@a-th.gr

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης Antonio Latella σκηνοθετεί τον «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς Στον ρόλο της Αμάντα η Μαρία Καλλιμάνη.

Παγκόσμια Πρεμιέρα: Πέμπτη 17 Οκτωβρίου - Teatro NUOVO, 17o  Φεστιβάλ Θεάτρου της Καμπανίας

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Τετάρτη 23 Οκτωβρίου - Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα.

«Να κοιτάζουμε μέσα από το γυαλί. Να κοιτάζουμε μέσα από τα συναισθήματα της ψυχής»

Η παράσταση θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου στην Ιταλία, στο «Teatro Nuovo» στην καρδιά της Νάπολης, στο πλαίσιο του 17ου  Φεστιβάλ Θεάτρου της Καμπανίας, που φέτος έχει ως θεματικό τίτλο το σύνθημα «Πάλεψε για την ελευθερία». Στο ίδιο φεστιβάλ φιλοξενούνται, μεταξύ άλλων, παραστάσεις σημαντικών δημιουργών, όπως των Bob Wilson, Jan Fabre, Nat Randall, Anna Breckon καθώς και του «δικού μας» Ευριπίδη Λασκαρίδη με το έργο «Τιτάνες». Το φεστιβάλ, με διευθυντή τον Ruggero Cappuccio,  πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Περιφέρειας Καμπανίας και την πολύτιμη συνεισφορά του Ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού.

Καταξιωμένος στην Ευρώπη, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, ο Ιταλός Antonio Latella έχει αποσπάσει πλήθος βραβείων και διακρίσεων για το πρωτοποριακό και δυναμικό του σκηνοθετικό στυλ και δηλώνει τακτικά ηχηρό “παρών” στα μεγαλύτερα θέατρα (Theatro Piccolo στο Μιλάνο, Burgtheater στην Βιέννη, Εθνικό Θέατρο της Ρώμης) και σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ. Έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής του Nuovo Teatro Nuovo στη Νάπολη, ίδρυσε τη δική του θεατρική ομάδα, την stabilemobile compagnia Antonio Latella, και ηγήθηκε του τμήματος θεάτρου της Μπιενάλε της Βενετίας (Biennale di Venezia).  Παράλληλα, διδάσκει στις πιο σημαντικές θεατρικές σχολές της Ιταλίας, ενώ είναι ο πρώτος Ιταλός σκηνοθέτης που έχει προσκληθεί στο Φεστιβάλ Βerliner Festspiele, αποσπώντας έτσι μια ιστορική αναγνώριση.

Ο “Γυάλινος Κόσμος” είναι η πρώτη του σκηνοθεσία του Antonio Latella στην Ελλάδα, που πραγματοποιείται χάρη στη συνάντησή του με την εξαιρετική ηθοποιό Μαρία Καλλιμάνη, η οποία και θα ερμηνεύσει τον κεντρικό ρόλο της Αμάντα. Τη διανομή συμπληρώνουν νέοι σημαντικοί ηθοποιοί, ανάμεσα στους οποίους είναι και απόφοιτοι της Δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης.

Τα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς είναι βαθιά αυτοαναφορικά, οι ήρωές του συχνά αποτελούν προεκτάσεις των προσώπων της ίδιας του της οικογένειας - χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων ο “Γυάλινος Κόσμος”. Την ίδια στιγμή αυτός ο δυνατός οικογενειακός πυρήνας μοιάζει να αποτελεί μια δυνατή μεταφορά της Αμερικής ως μητέρας και περικλείει όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες της χώρας.

Η οικογένεια, είναι ένα θέμα που πάντοτε γοήτευε τον Antonio Latella. Όλες οι θεατρικές του δουλειές, όσο και αν διέφεραν μεταξύ τους, περιστρέφονται γύρω από οικογενειακούς πυρήνες, λες και όλο το θέατρο, με αφετηρία τους μεγάλους τραγικούς, πάντοτε να περιστρεφόταν γύρω από την οικογένεια.

Η προσέγγιση του Antonio Latella:

Για τον Antonio Latella θεμελιώδες είναι το ζήτημα της μνήμης: τι είναι ιστορική και τι ατομική μνήμη, η οποία συχνά δεν είναι παρά μια ανάμνηση. Στον “Γυάλινο κόσμο” η δράση ξεκινάει με τις αναμνήσεις ενός γιου. Ένας γιος που επιστρέφει στον τόπο από όπου κάποτε έφυγε, για να μπορέσει να ξαναπεράσει τις τελευταίες μέρες του μαζί με την οικογένειά του.

Το τι είναι αληθινό και τι αλλοιωμένο από τη μνήμη του δεν είμαστε σε θέση να το ξέρουμε, αλλά ούτε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν τα γεγονότα όντως εκτυλίχθηκαν όπως τα θυμάται και όπως μας τα αφηγείται εκείνος. Αυτό είναι και το πραγματικό μυστήριο αυτού του σπουδαίου και συγκινητικού έργου όπου το θέμα της διαφάνειας γίνεται θέμα αναζήτησης.